mijn andere probleem

even over mijn andere probleem. Want het botjes probleem is namelijk niet het enige. Mijn andere probleem heeft te maken met het putje in de gootsteen.
Je kent het wel, je bent je borden aan het afspoelen en dan valt er altijd wel iets in het putje. Neem bijvoorbeeld champignon’s. Dan kijk ik het eerst altijd nog een tijdje aan, want ze worden natuurlijk lekker zacht en sompig en dan hoop ik maar dat ze zó zacht en zó sompig worden dat ze door het putje heen spoelen. Maar na een tijd kan ik het natuurlijk niet langer meer negeren en moet ik ze er wel uithalen. Maar het gevoel, dat verschrikkelijke gevoel van die natte, zachte dingen tussen je vingers maakt mij meteen misselijk.
Toen ik nog thuis woonde schreeuwde ik gewoon “MAAAAM!! HET PUTJE!!”‘  en daar kwam ze dan op het putje leeg te halen zodat ik kon afwassen. Maar nu ik op mezelf woon kan ik wachten tot ik een ons weeg, maar vroeg of laat zal ík die vieze troep er toch zelf uit moeten hengelen. Dus….get over it!!

koekhappen maar dan anders

In de les van 28 maart moesten we in groepjes van 2 eten met een blinddoek om en je neus dicht. Ik was samen met Cerinte en zijn ging als eerste met de blinddoek om. Ze moest proeven van appelmoes, wortel, banaan, mango, yoghurt en aardappelpuree. Op twee na wist ze ze allemaal te raden.
Toen was ik aan de beurt, maar ik denk dat ik een voorsprong had omdat ik al wist welk eten er allemaal langs zou komen. Alleen wist ik de volgorde niet. Wanneer ik een hap nam en het doorslikte, proefde ik nog niks. Maar als ik vervolgens mijn neus losliet kon ik aan de nasmaak raden wat het was geweest. Bij de wortel dacht ik dat het aardappelpuree was, dat kwam door de substantie. Maar toen ik daarna aardappelpuree kreeg wist ik het wel meteen, dit was plakkeriger dan de wortel. De mango kon ik herkennen door de draadjes die erin zaten, maar ik wist het denk ik ook omdat ik wist dat dat er tussen zou zitten.
De uitslag van dit onderzoek is dat de eerste proevers (die dus nog niet wisten wat ze voorgeschoteld zouden krijgen), de meeste fouten hadden, namelijk 20.
De tweede groep, die het eten dus wel al hadden gezien, maar niet wisten in welke volgorde het zou komen, had aanzienlijk minder fouten, 11 namelijk.
Het belang van dit onderzoek is dat je als ontwerper rekening moet houden met hoe iemand iets ervaart. Je gaat hierbij blind op je zintuigen af.

               

tja…wat is toch eigenlijk mijn probleem?

Een goede vraag. Vooral om aan mezelf te stellen, want erg handig is het niet als iemand anders je vlees nog moet snijden als je 22 bent. Ik schaam me er ook eigenlijk wel een beetje voor. Wat is toch mijn probleem met die botjes??? Allereerst wil ik voorop stellen dat ik echt niet vegetarisch ofzoiets ben. Vlees vind ik lekker zolang ik maar niet weet wat het is (van welk dier) en als ik maar geen spiertjes of botjes tegenkom. Eerlijk gezegt wordt ik ook al een beetje misselijk als er van dat rode sap uitloopt als je erin begint te snijden.
Maar om even terug te komen op mijn probleem met botjes, wat is het toch? Ik denk dat het er in zit dat ik me er gewoon niet bewust van wil zijn wat het is wat ik eet. Prima ik lust kippenvlees, maar als ik een botje tegenkom word ik met mijn neus op de feiten gedrukt dat dit ooit een levend dier was. Waarom ik dat dan weer zo erg vind? Omdat ik dat een onsmakelijk idee vind en dan komt er natuurlijk ook naar boven dat ik het een beetje zielig vind. Dus wanneer ik in een restaurant zit en de kok komt trots aan de tafel vertellen wat we op ons bord hebben liggen wil ik me het liefst omdraaien en heel hard een liedje gaan zingen, zolang ik maar niet hoor wat het is wat er op mijn bord ligt…..

sneeuw met pasen

Vanmiddag begon het precies heel erg hard te sneeuwen toen ik op de fiets naar huis zat. Ik zag geen hand voor ogen omdat het precies in mijn gezicht en ogen waaide. Dus moest ik mijn gezicht een beetje wegdraaien. Maar alle vlokken bleven op mijn gezicht liggen en begonnen heel langzaam en heel pijnlijk te smelten…Zo gek dat iets dat koud is ervaren wordt als pijn. Ik voelde op een gegeven moment mijn handen en wangen niet eens meer. Toen ik thuis kwam ben ik meteen onder een hele hete douche gestapt en toen ik langzaam begon op te warmen ging alles tintelen, wat ook weer erg zeer deed. Daarna was ik helemaal rood en rozig en nu zit ik lekker met een kopje thee bij de verwarming. Ik denk dat ik 2008 altijd als het jaar zal onthouden waarin het sneeuwde met pasen. De wereld is toch wel een beetje in de war….

lamsrack en andere pootjes

Gisteravond hadden we heeeeeeerlijk lamswrack gegeten. Waanzinnig lekker vlees, maar als een ding mijn eetlust kan bederven, zijn het wel……botjes die nog in het vlees zitten. Ik kan er dus niet tegen om als een soort kannibaal te gaan zitten kluiven. Dan ben ik me er zo bewust van dat ik een dier op eet en dat vind ik een heel onsmakkelijk idee. Dit heb ik dus niet alleen bij lamsrack, maar ook bijvoorbeeld bij kippenpootjes. Ik vind het allemaal heerlijk, zolang mijn moeder of m’n vriend het van het botje haalt, buiten mijn gezichtsveld, want dat hoef ik dus ook echt niet te zien.

biertje??

Afgelopen donderdag hadden was mijn vriend jarig en hadden we een huis vol vrienden. Maar na een tijdje wilde iedereen toch wel even gaan zitten en moesten er oude bierkratjes komen als extra zitplekken. Dus die zetten we gekanteld neer en in ene vult de kamer zich met een afgrijselijke geur…. Blijkt er in een van die flesjes nog een laagje oud bier te zitten wat eruit was gelopen. Dat is voor een deel in het kleed gezogen waar nu nog steeds af en toe een walm vanaf komt…prettig!

Wat me altijd opvalt is dat als je het druk hebt en voor iedereen drankjes aan het inschenken bent en taart aan het snijden bent, je zelf totaal geen zin hebt in zelf een stukje taart. Hetzelfde is wanneer je druk aan het koken bent en al de hele tijd in de geur van je eten staat, je trek toch minder wordt dan wanneer iemand anders het voor je heeft gekookt. Zou dat een soort instinct zijn dat wanneer je voor anderen druk bent dat je eigen trek weg gaat?

Blunt, James Blunt

Afgelopen maandag was ik bij een concert van James Blunt. Wat mij iedere keer verbaasd is dat een artiest vele meters bij je vandaan staat te zingen en dat het klinkt alsof hij naast je staat. Ondanks alle luidsprekers krijg je kippenvel van een mooi nummer, alsof hij naast je een prive concert geeft.
Hij heeft ook een nummer over de oorlog en achter hem werden op grote schermen daarvan beelden geshowt. Dat geeft zo’n liedje wel extra diepte en gevoel.

mmmm…eet smakelijk

Vrijdag gingen we even wat eten in een cafetje bij ons om de hoek. Je weet wel, zo’n gezellig cafetje, stampens vol en daar tussen staan dan een paar tafeltjes gepropt. Toen we binnekwamen werd ons het tafeltje gewezen waar we konden gaan zitten. Toen ik keek waar de ober naar wees, dacht ik ‘moet ik mezelf achter ‘dat’ proppen??’. Achter het tafeltje waar wij namelijk konden gaan zitten zat iets bijzonders. Iets heel groot en bijzonders, waarvan het shirtje te kort was, ook dat nog ja. Na enige moeite wist ik mezelf in de stoel te wurmen, maar vervolgens had ik full frontal uitzicht op de rozige speklaag die onder het te korte shirtje uitkwam. Vervolgens ging mijn blik langs nog 4 van die lagen omhoog naar het gezicht van het bijzondere geval en dat gezicht was vrij behaard. Wat ook weer vrij bijzonder was aan dit toch al zo bijzondere typje, want het was een vrouw. Met snor dus.
Toen ons een mandje met stokbrood werd gebracht was mijn trek al naar – 0 gedaald. Gek dat je uitzicht invloed heeft op je maag. Zou dat er in zitten dat je gewoon niet zo wilt worden als het bijzondere geval tegen over je? Of is het gewoon zo’n onsmakelijk gezicht dat je trek verloren gaat?

HFSST of 4 boxes?

Bij de project week moeten we een concept bedenken rond om eten en de styling daarvan. Nou hebben wij als groepje het idee bedacht om een restaurant te maken waarbij alles om je zintuigen draait. Helemaal geinspireerd op de lessen van crosslab.
Je komt in een hal waar het helemaal donker is en daar kan je kiezen uit 4 verschillende keukens. Hiervoor moet je op je neus af gaan, want door middel van de geur kies je waar je gaat zitten. Vervolgens zit je aan een grote tafel waar in het midden de kok staat te koken. Je ziet niks, afgezien van gekleurd licht dat onder je bord schijnt. Je ziet dus wel de contouren van je eten, maar je weet niet precies wat het is. Verder zullen de geur en de muziek bepalend zijn voor je belevenis. Op die manier proef je op een hele andere manier van het eten. Verder is het concept dat het in containers plaats vindt en dat die makkelijk vervoerbaar zijn. Zo kan je je concept over de hele wereld uitvoeren. Het zal of HFSST (hear, feel, see, smeel, taste) gaan heten, of 4 boxes wat staat voor de 4 containers met verschillende keukens.
Hieronder vind je een foto van het idee van de contouren van voedsel met gekleurd licht.

                                       

stinkend oma’tje

Volgens mij is het hele tapijt vol gezogen met pies en rook. Gatver wat een lucht, hoe heeft iemand hier ooit kunnen wonen??
Ik heb het over m’n nieuwe huis. Er heeft een heel oud oma’tje in gewoont en die heeft het helemaal laten verloederen. Het is maar goed dat we alles gaan verbouwen want nu zijn zelfs de muren te vies om aan te raken. Alles ziet geel, van de rook, maar zoals het ruikt, ook van de pies.
Ik kan niet wachten tot we al het vieze behang van de muren af gaan trekken en dat tapijt moet er ook echt uit. Als eerste. En dan alles lekker schoon, fris en nieuw, ik kan niet wachten.