kan je met je handen zien?

Afgelopen vrijdag moesten we met een blinddoek om aan voorwerpen voelen en dan raden wat het is. Martine begon en bleek alles te weten. Ik stond er helemaal van versteld. Maar vervolgens was ik aan de beurt, en ik wist ook bijna alles! We vroegen ons af hoe dit nou kon. We denken dat het komt omdat je wel ongeveer van elkaar weet wat die in zijn tas heeft zitten. Dus je herkent het omdat je het al eens eerder hebt gezien.
Daarna moesten we aan tekeningen van voorwerpen voelen. Die tekening was verdikt zodat je de contouren kon voelen. Dat was echt veel moeielijker!!!! Bijvoorbeeld bij de sleutel die Marine moest voelen riep ze dingen als; een auto? pistool? boom? Vervolgens moest ik ook voelen. Ik had een puzzelstuk voor mijn neus liggen en ik had geen flauw idee van wat het kon zijn. Niet eens een vaag vermoeden. Dus ik deed mijn blinddoek af en ging tekenen wat ik dacht gevoeld te hebben. Toen wist ik meteen wat het was. Dit gebeurde me ook weer bij de rolstoel, ik had geen idee van wat het was, tot ik het tekende.

                                
Vervolgens gingen we ook nog proberen te tekenen met woorden. Dan moest iemand de lijnen beschrijven van het voorwerp en dan moesten wij raden wat hij tekende.
De vraag of je kan zien met je handen blijft moeilijk. We zagen ook nog een filmpje van een man die allemaal voorwerpen naar zijn achterhoofd gegooit kreeg en dan moest hij raden wat het was. Best vaak gaf hij toch het goede antwoord. Arno vertelde ons ook nog over een filmpje op youtube van een man die al zijn hele leven blind was, maar toch kon hij perspectief tekenen. Of je kan zien met je handen weet ik dus niet, maar ik vind het wel erg interessant om er onderzoek naar te doen.

 

koekhappen maar dan anders

In de les van 28 maart moesten we in groepjes van 2 eten met een blinddoek om en je neus dicht. Ik was samen met Cerinte en zijn ging als eerste met de blinddoek om. Ze moest proeven van appelmoes, wortel, banaan, mango, yoghurt en aardappelpuree. Op twee na wist ze ze allemaal te raden.
Toen was ik aan de beurt, maar ik denk dat ik een voorsprong had omdat ik al wist welk eten er allemaal langs zou komen. Alleen wist ik de volgorde niet. Wanneer ik een hap nam en het doorslikte, proefde ik nog niks. Maar als ik vervolgens mijn neus losliet kon ik aan de nasmaak raden wat het was geweest. Bij de wortel dacht ik dat het aardappelpuree was, dat kwam door de substantie. Maar toen ik daarna aardappelpuree kreeg wist ik het wel meteen, dit was plakkeriger dan de wortel. De mango kon ik herkennen door de draadjes die erin zaten, maar ik wist het denk ik ook omdat ik wist dat dat er tussen zou zitten.
De uitslag van dit onderzoek is dat de eerste proevers (die dus nog niet wisten wat ze voorgeschoteld zouden krijgen), de meeste fouten hadden, namelijk 20.
De tweede groep, die het eten dus wel al hadden gezien, maar niet wisten in welke volgorde het zou komen, had aanzienlijk minder fouten, 11 namelijk.
Het belang van dit onderzoek is dat je als ontwerper rekening moet houden met hoe iemand iets ervaart. Je gaat hierbij blind op je zintuigen af.