in love with my ovenglove

Sinds ik op mezelf woon vind ik het helemaal leuk om cacke/taart/toetjes te maken. Maar de leukste vind ik waarbij ik de pollepel/ de garde kan aflikken (mits lekker beslag). Dus daar begint de ellende al. Iedere keer als ik iets heb gebakken voel ik weer een extra vetrol groeien. Maar ik doe het toch iedere keer weer. Ten eerste vind ik het iets gezellligs hebben om het te doen, ten tweede gaat het lekker ruiken in huis, ten derde heb ik op zaterdag altijd erg hongerige collega’s en ten vierde……ehm, er is geen vierde, maar de eerste drie waren sterk genoege redenen.
Helaas vind mijn spiegel het wat minder leuk en moet ik misschien toch maar eens dat sonja bakker boekje aanschaffen. Hoe een hekel ik aan haar k*t kop ook heb. Zij en haar stem staan me zó ongelovelijk tegen. Alleen daarom wil ik dat boek van der niet kopen. Mijn haren gaan der van overeind staan. Ik zal nog eens een goede blik in de spiegel werpen en dan mijn beslissing maken. U hoort nog van me.

         

 

zoete broodjes bakken

Afgelopen maandag was ik lekker vrij en had ik bij de ah een pak mix voor zoete broodjes gekocht. Dus ik ging een lekker ontbijtje gemaakt van die zoete broodjes, ik had verwacht dat het een soort koekjes zouden zijn. Maar toen ik ze had gemaakt (na veel bloed zweet en tranen, ik ben niet zo handig in de keuken en toen ging ook nog m’n mixer kapot) kwamen ze uit de oven. Het was dus echt een domper. Het waren dus gewone broodjes, maar dan met een suiker laagje erop. Na een hap zat je al vol en het was bij lange na niet zo lekker al verwacht. wel rook het huis lekker naar de gebakken broodjes.

het ….. gevoel

Afgelopen weekend waren we in friesland waar de ouders van m’n vriend een huis hebben. Daar zaten we heerlijk in de tuin, met een wijntje, lekkere hapjes, blote voeten, zonnerbil op in het zonnetje. Een ultiem gevoel van vrijheid. We halen daar natuurlijk ook altijd suikerbrood en als het dan nog niet op is en ik eet thuis nog een stuk krijg ik een friesland gevoel.
Mijn vriend is veel weg voor zijn werk naar het buitenland. Vaak doe ik dan een klein beetje van zijn luchtje op en als er dan af en toe een vlaag van in mijn neus komt, dan krijg ik helemaal de kriebels.
Of wanneer je op schiphol loopt dat je het vakantie gevoel krijgt.
Allemaal voorbeelden van geuren en plaatsen waarbij je een bepaald gevoel krijgt.

warme adem

Ik schreef al eerder over het nieuwe huis en hoe vies het er is. Nou de eerste vieze dingen zijn eruit, zoals het tapijt en het behang is van de muren. Helaas liepen we toen tegen wat andere vieze dingen aan…zoals een riool dat totaal verstopt is…..BAH! en alsof het niet erger kon, we hebben ook nog eens houtworm, maar dat is niet zo vies.
Afgelopen weekend zijn we begonnen met wat dingen te slopen. Ik ben bijvoorbeeld een piepschuim plafond eruit gaan steken. Dat moest natuurlijk boven m’n hoofd en de stof en troep die je dan inademt en in je mond krijgt is best veel. Toen zeiden ze dat ik zo’n mondkapje op moet doen. Dus ik met dat mondkapje op verder. Maar ik kan er dus niet tegen om m’n eigen warme adem weer opnieuw in te moeten ademen. Daar word ik heel benauwd van. Dus de keus was snel gemaakt, dan maar liever stof in m’n mond.

koekhappen maar dan anders

In de les van 28 maart moesten we in groepjes van 2 eten met een blinddoek om en je neus dicht. Ik was samen met Cerinte en zijn ging als eerste met de blinddoek om. Ze moest proeven van appelmoes, wortel, banaan, mango, yoghurt en aardappelpuree. Op twee na wist ze ze allemaal te raden.
Toen was ik aan de beurt, maar ik denk dat ik een voorsprong had omdat ik al wist welk eten er allemaal langs zou komen. Alleen wist ik de volgorde niet. Wanneer ik een hap nam en het doorslikte, proefde ik nog niks. Maar als ik vervolgens mijn neus losliet kon ik aan de nasmaak raden wat het was geweest. Bij de wortel dacht ik dat het aardappelpuree was, dat kwam door de substantie. Maar toen ik daarna aardappelpuree kreeg wist ik het wel meteen, dit was plakkeriger dan de wortel. De mango kon ik herkennen door de draadjes die erin zaten, maar ik wist het denk ik ook omdat ik wist dat dat er tussen zou zitten.
De uitslag van dit onderzoek is dat de eerste proevers (die dus nog niet wisten wat ze voorgeschoteld zouden krijgen), de meeste fouten hadden, namelijk 20.
De tweede groep, die het eten dus wel al hadden gezien, maar niet wisten in welke volgorde het zou komen, had aanzienlijk minder fouten, 11 namelijk.
Het belang van dit onderzoek is dat je als ontwerper rekening moet houden met hoe iemand iets ervaart. Je gaat hierbij blind op je zintuigen af.

               

tja…wat is toch eigenlijk mijn probleem?

Een goede vraag. Vooral om aan mezelf te stellen, want erg handig is het niet als iemand anders je vlees nog moet snijden als je 22 bent. Ik schaam me er ook eigenlijk wel een beetje voor. Wat is toch mijn probleem met die botjes??? Allereerst wil ik voorop stellen dat ik echt niet vegetarisch ofzoiets ben. Vlees vind ik lekker zolang ik maar niet weet wat het is (van welk dier) en als ik maar geen spiertjes of botjes tegenkom. Eerlijk gezegt wordt ik ook al een beetje misselijk als er van dat rode sap uitloopt als je erin begint te snijden.
Maar om even terug te komen op mijn probleem met botjes, wat is het toch? Ik denk dat het er in zit dat ik me er gewoon niet bewust van wil zijn wat het is wat ik eet. Prima ik lust kippenvlees, maar als ik een botje tegenkom word ik met mijn neus op de feiten gedrukt dat dit ooit een levend dier was. Waarom ik dat dan weer zo erg vind? Omdat ik dat een onsmakelijk idee vind en dan komt er natuurlijk ook naar boven dat ik het een beetje zielig vind. Dus wanneer ik in een restaurant zit en de kok komt trots aan de tafel vertellen wat we op ons bord hebben liggen wil ik me het liefst omdraaien en heel hard een liedje gaan zingen, zolang ik maar niet hoor wat het is wat er op mijn bord ligt…..

lamsrack en andere pootjes

Gisteravond hadden we heeeeeeerlijk lamswrack gegeten. Waanzinnig lekker vlees, maar als een ding mijn eetlust kan bederven, zijn het wel……botjes die nog in het vlees zitten. Ik kan er dus niet tegen om als een soort kannibaal te gaan zitten kluiven. Dan ben ik me er zo bewust van dat ik een dier op eet en dat vind ik een heel onsmakkelijk idee. Dit heb ik dus niet alleen bij lamsrack, maar ook bijvoorbeeld bij kippenpootjes. Ik vind het allemaal heerlijk, zolang mijn moeder of m’n vriend het van het botje haalt, buiten mijn gezichtsveld, want dat hoef ik dus ook echt niet te zien.

biertje??

Afgelopen donderdag hadden was mijn vriend jarig en hadden we een huis vol vrienden. Maar na een tijdje wilde iedereen toch wel even gaan zitten en moesten er oude bierkratjes komen als extra zitplekken. Dus die zetten we gekanteld neer en in ene vult de kamer zich met een afgrijselijke geur…. Blijkt er in een van die flesjes nog een laagje oud bier te zitten wat eruit was gelopen. Dat is voor een deel in het kleed gezogen waar nu nog steeds af en toe een walm vanaf komt…prettig!

Wat me altijd opvalt is dat als je het druk hebt en voor iedereen drankjes aan het inschenken bent en taart aan het snijden bent, je zelf totaal geen zin hebt in zelf een stukje taart. Hetzelfde is wanneer je druk aan het koken bent en al de hele tijd in de geur van je eten staat, je trek toch minder wordt dan wanneer iemand anders het voor je heeft gekookt. Zou dat een soort instinct zijn dat wanneer je voor anderen druk bent dat je eigen trek weg gaat?

HFSST of 4 boxes?

Bij de project week moeten we een concept bedenken rond om eten en de styling daarvan. Nou hebben wij als groepje het idee bedacht om een restaurant te maken waarbij alles om je zintuigen draait. Helemaal geinspireerd op de lessen van crosslab.
Je komt in een hal waar het helemaal donker is en daar kan je kiezen uit 4 verschillende keukens. Hiervoor moet je op je neus af gaan, want door middel van de geur kies je waar je gaat zitten. Vervolgens zit je aan een grote tafel waar in het midden de kok staat te koken. Je ziet niks, afgezien van gekleurd licht dat onder je bord schijnt. Je ziet dus wel de contouren van je eten, maar je weet niet precies wat het is. Verder zullen de geur en de muziek bepalend zijn voor je belevenis. Op die manier proef je op een hele andere manier van het eten. Verder is het concept dat het in containers plaats vindt en dat die makkelijk vervoerbaar zijn. Zo kan je je concept over de hele wereld uitvoeren. Het zal of HFSST (hear, feel, see, smeel, taste) gaan heten, of 4 boxes wat staat voor de 4 containers met verschillende keukens.
Hieronder vind je een foto van het idee van de contouren van voedsel met gekleurd licht.

                                       

knoflook boer….

Vandaag hadden Martine en ik trek in een Turkse pizza. Dus in onze pauze staan we in de ijskou te wachten totdat hij klaar is (ja ja…je moet wat over hebben voor je lekkere trek). Vervolgens smaakte hij HEERLIJK, wat het weer goed maakte dat we in de kou moesten wachten. Maar vervolgens heb ik de hele dag een afschuwelijke smaak in mijn mond gehad van knoflook. Wat nog erger was, waren de boeren die steeds naar boven kwamen met een onbeschrijfelijk vieze knoflook smaak. Denk dus goed na voordat je toegeeft aan je lekkere trek en een turkse pizza scoort.