in love with my ovenglove

Sinds ik op mezelf woon vind ik het helemaal leuk om cacke/taart/toetjes te maken. Maar de leukste vind ik waarbij ik de pollepel/ de garde kan aflikken (mits lekker beslag). Dus daar begint de ellende al. Iedere keer als ik iets heb gebakken voel ik weer een extra vetrol groeien. Maar ik doe het toch iedere keer weer. Ten eerste vind ik het iets gezellligs hebben om het te doen, ten tweede gaat het lekker ruiken in huis, ten derde heb ik op zaterdag altijd erg hongerige collega’s en ten vierde……ehm, er is geen vierde, maar de eerste drie waren sterk genoege redenen.
Helaas vind mijn spiegel het wat minder leuk en moet ik misschien toch maar eens dat sonja bakker boekje aanschaffen. Hoe een hekel ik aan haar k*t kop ook heb. Zij en haar stem staan me zó ongelovelijk tegen. Alleen daarom wil ik dat boek van der niet kopen. Mijn haren gaan der van overeind staan. Ik zal nog eens een goede blik in de spiegel werpen en dan mijn beslissing maken. U hoort nog van me.

         

 

geur buizen

De winkel wordt een hele hoge ruimte. Uit m’n hoofd zeg ik 6 meter. Er komen natuurlijk ook gigantische wasmachine’s in omdat er mensen in moeten passen. Tegenover de wasmachines komen aan de muur grote plastic buizen. Van plafond tot grond, helemaal gevuld met alles wat je kan gebruiken voor je wasmiddel. Dit gaat de steriele ruimte wat kleur en gezelligheid geven. Op de foto hieronder zie je wat al die kleurtjes in het plastic voor effect geven. Bij ons wordt het dan alleen veel groter.

wasserette

Vrijdag middag ben ik met mijn groepje meteen een wasserette gaan bezoeken om te kijken hoe het eruit zag. Toen we eraan kwamen bleek het een stomerij te zijn en viel er niks te zien. Daarom ben ik op internet naar afbeeldingen gaan zoeken om wat van de sfeer mee te krijgen. Het ziet er allemaal erg kil en onpersoonlijk uit. Veel tegels, smetteloos en ongezellig. Wij gaan juist in zo’n ruimte een hele persoonlijke gebeurtenis laten plaats vinden. Geur is heel persoonlijk en voor iedereen anders. Waar we nog over na moeten denken is of we die smetteloze sfeer willen houden en die willen combineren met het persoonlijke. Of dat we de sfeer van de ruimte ook wat persoonlijker willen maken zodat hij aansluit bij de beleving van de geur.

            

het ….. gevoel

Afgelopen weekend waren we in friesland waar de ouders van m’n vriend een huis hebben. Daar zaten we heerlijk in de tuin, met een wijntje, lekkere hapjes, blote voeten, zonnerbil op in het zonnetje. Een ultiem gevoel van vrijheid. We halen daar natuurlijk ook altijd suikerbrood en als het dan nog niet op is en ik eet thuis nog een stuk krijg ik een friesland gevoel.
Mijn vriend is veel weg voor zijn werk naar het buitenland. Vaak doe ik dan een klein beetje van zijn luchtje op en als er dan af en toe een vlaag van in mijn neus komt, dan krijg ik helemaal de kriebels.
Of wanneer je op schiphol loopt dat je het vakantie gevoel krijgt.
Allemaal voorbeelden van geuren en plaatsen waarbij je een bepaald gevoel krijgt.

het ‘tegel-gevoel’

Vandaag hebben we tegels uitgezocht voor in de badkamer, hal en keuken. Eigelijk wilde ik in de gang en keuken laminaat, omdat ik dat mooier vond bij de keuken en omdat ik het gezelliger vind staan. Maar omdat we vloerverwarming wilde moesten we wel voor tegels kiezen.
Maar wat is er een hoop keus!!!! Iedere keer denk ik precies te weten wat ik wil, maar als ik dan weer wat anders zie ga ik weer twijfelen. Vooral voor in de keuken vond ik het een moeielijke keus. Ik wilde dat het daar warm en gezellig zou zijn en wil er dus eigenlijk geen tegels hebben. De tegels die we hadden uitgezocht voor in de badkamer wilde mijn vriend ook erg graag voor in de keuken. Het zijn tegels die lijken op belgisch hardsteen. Maar daarbij krijg ik dan zo’n buiten gevoel. Alsof we zometeen de hele winter buiten op het terras zitten te eten, terwijl we dan gewoon in de keuken zitten. Omdat het gewoon zo’n kille, beton achtige uistraling heeft. Ik denk dat dat heel erg de sfeer kan bepalen.

Helaas heb ik wat de tegels betreft niet mijn zin gekregen……………

bah

Er zit een jongen bij ons op school met zulk onwijs vies haar!!! Gatverdikkie. Volgens mij denkt hij dat hij heel stylish is, maar onder tussen gruweld iedereen van em. Zo onverzorgt, zo vies, zo vet. Bah. Was je haar gewoon.  Ik kan er gewoon niet naar kijken omdat ik het super ranzig vind. Het is ook niet nonchalant of the oud of bed look, maar gewoon vies en het kan niet de bedoeling zijn. Please doe er wat aan.

I always get my sin

Vandaag hebben we de keuken uitgezocht voor in het nieuwe huis. Ik wilde altijd al heel graag een rode hoog glans keuken. Gewoon, omdat ik het mooi vind. Maar mijn vriend vond het wat minder en was bang dat de waarde van het huis erdoor zou dalen.
Dusss…dan moet je natuurlijk alles uit de kast trekken om toch je zin te krijgen. Nadat ik het een paar keer over de boeg had gegooid, van; ” wat weet jij der nou van schatje?”, of ‘lieverd, ik heb een opleiding gevolgt voor stylist, luister nou maar naar mij’, maar hij ging niet overstag. Helaas.
Dus toen moest ik met feiten komen, dat blijkt vaak wel te werken bij die mannen. De eerste feit die ik kon aandragen was dat een keuken in een huis niet doorslag gevend blijkt te zijn bij de aankoop. Toen kwam het feitje dat rood zo’n warme kleur is en we wilden een gezellige eet-keuken. Tot slot wist ik nog te bedenken dat de kleur rood eetlust opwekkend is. Ik geloof dat ie die wel interessant vond. En ikzelf eigenlijk ook wel. Hoe komt het dat een kleur van invloed is op je honger? Je ziet het en dan gaat er een seintje naar je maag ofzo? Ik zal het jullie laten weten als de keuken is geplaatst!

is het er nou???

Ken je dat? Dan loop je op straat en je denkt iemand te herkennen, maar je weet het niet zeker. En dan komt die persoon steeds dichter bij en je wilt toch eigenlijk wel zwaaien… Zo’n moment had ik dus gister. Mijn collega fietste voorbij, maar ik wist niet helemaal zeker of het er was door der zonnebril. Mijn grootste angst is namelijk dat ik helemaal uit m’n dakkie ga met zwaaien en dat het dan iemand is die je helemaal niet kent. Lekker genant. Maar zij bleef ook maar naar mij kijken, dus op een gegeven moment stak ik toch maar m’n hand in de lucht. Gelukkig begon zij toen ook keihard te zwaaien en moesten we allebei erg lachen want zij twijfelde ook al of ik het wel was.
Vervolgens zit ik met een vriendin wat te drinken en zie ik een bekende voorbij lopen. Hij zag mij ook, dus ik ging zwaaien, maar hij zwaaide niet terug. SHIT! lekker genant. Gelukkig liep ie een half uur later weer voorbij en zag hij wel dat ik het was en begon nu heel hard naar mij te zwaaien.

kan je met je handen zien?

Afgelopen vrijdag moesten we met een blinddoek om aan voorwerpen voelen en dan raden wat het is. Martine begon en bleek alles te weten. Ik stond er helemaal van versteld. Maar vervolgens was ik aan de beurt, en ik wist ook bijna alles! We vroegen ons af hoe dit nou kon. We denken dat het komt omdat je wel ongeveer van elkaar weet wat die in zijn tas heeft zitten. Dus je herkent het omdat je het al eens eerder hebt gezien.
Daarna moesten we aan tekeningen van voorwerpen voelen. Die tekening was verdikt zodat je de contouren kon voelen. Dat was echt veel moeielijker!!!! Bijvoorbeeld bij de sleutel die Marine moest voelen riep ze dingen als; een auto? pistool? boom? Vervolgens moest ik ook voelen. Ik had een puzzelstuk voor mijn neus liggen en ik had geen flauw idee van wat het kon zijn. Niet eens een vaag vermoeden. Dus ik deed mijn blinddoek af en ging tekenen wat ik dacht gevoeld te hebben. Toen wist ik meteen wat het was. Dit gebeurde me ook weer bij de rolstoel, ik had geen idee van wat het was, tot ik het tekende.

                                
Vervolgens gingen we ook nog proberen te tekenen met woorden. Dan moest iemand de lijnen beschrijven van het voorwerp en dan moesten wij raden wat hij tekende.
De vraag of je kan zien met je handen blijft moeilijk. We zagen ook nog een filmpje van een man die allemaal voorwerpen naar zijn achterhoofd gegooit kreeg en dan moest hij raden wat het was. Best vaak gaf hij toch het goede antwoord. Arno vertelde ons ook nog over een filmpje op youtube van een man die al zijn hele leven blind was, maar toch kon hij perspectief tekenen. Of je kan zien met je handen weet ik dus niet, maar ik vind het wel erg interessant om er onderzoek naar te doen.

 

tja…wat is toch eigenlijk mijn probleem?

Een goede vraag. Vooral om aan mezelf te stellen, want erg handig is het niet als iemand anders je vlees nog moet snijden als je 22 bent. Ik schaam me er ook eigenlijk wel een beetje voor. Wat is toch mijn probleem met die botjes??? Allereerst wil ik voorop stellen dat ik echt niet vegetarisch ofzoiets ben. Vlees vind ik lekker zolang ik maar niet weet wat het is (van welk dier) en als ik maar geen spiertjes of botjes tegenkom. Eerlijk gezegt wordt ik ook al een beetje misselijk als er van dat rode sap uitloopt als je erin begint te snijden.
Maar om even terug te komen op mijn probleem met botjes, wat is het toch? Ik denk dat het er in zit dat ik me er gewoon niet bewust van wil zijn wat het is wat ik eet. Prima ik lust kippenvlees, maar als ik een botje tegenkom word ik met mijn neus op de feiten gedrukt dat dit ooit een levend dier was. Waarom ik dat dan weer zo erg vind? Omdat ik dat een onsmakelijk idee vind en dan komt er natuurlijk ook naar boven dat ik het een beetje zielig vind. Dus wanneer ik in een restaurant zit en de kok komt trots aan de tafel vertellen wat we op ons bord hebben liggen wil ik me het liefst omdraaien en heel hard een liedje gaan zingen, zolang ik maar niet hoor wat het is wat er op mijn bord ligt…..